04/12/2015

Βιωματικό - Γιάννα Χρήστου

2 Αυγούστου 2006. Σε τρείς μέρες αρχίζει η καλοκαιρινή άδεια. Επιτέλους ξεκούραση, μπάνια, χωριό και βόλτες μαζί με τα παιδιά μου.
Το μεσημέρι στο γραφείο στηρίζω τον λαιμό μου στο χέρι μου και ... κάτι με ενοχλεί. Ένα πρήξιμο στον λαιμό. Το ίδιο απόγευμα ο φίλος γιατρός, συστήνει να γίνει ακτινογραφία. Πηγαίνω αμέσως και την κάνω. Δεν τον βοηθά. Χρειάζεται υπέρηχος. 
Την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο, αφού έγινε ο υπέρηχος, συστήνουν στοχευμένη παρακέντηση με υπέρηχο. 
Ραντεβού 17 Αυγούστου, απόγευμα. 
Φεύγουμε από την Αθήνα για το χωριό. Διακοπές.
17 Αυγούστου. Φεύγω από τις διακοπές και έρχομαι μόνη μου στην Αθήνα για την  εξέταση. Έγινε η παρακέντηση και περιμένω τα αποτελέσματα. Η ώρα περνάει και εγώ διαμαρτύρομαι για την καθυστέρηση της απάντησης. Σε λίγο έχω στα χέρια μου ένα χαρτί που γράφει: μεταστατικό Ca ρινοφάρυγγα. Προσπαθώ να καταλάβω αν διαβάζω σωστά. "Μήπως έχει γίνει λάθος? Αποκλείεται να είναι δική μου αυτή η απάντηση"." Εγώ έχω πρήξιμο στο λαιμό!  Αλλού είναι ο ρινοφάρυγγας. Σίγουρα έχουν κάνει λάθος! "
Η κυτταρολόγος με ενημερώνει για την διαδικασία που ακολουθεί κάποιος που αντιμετωπίζει αυτή την ασθένεια. Καρκίνος. 
Μάλιστα. 
Τώρα πρέπει να μαζέψω τα διάσπαρτα κομμάτια μου, να οδηγήσω μιάμιση ώρα και να πάω στους δικούς μου.
Οδηγώ στην Εθνική Οδό. Το ράδιο παίζει μουσική δυνατά. Τραγουδάω, κλαίω, ουρλιάζω και πάλι από την αρχή, ίσως και με διαφορετική σειρά. Ακόμη δεν θυμάμαι πως οδήγησα και έφτασα στους δικούς μου.
Πως διαχειρίζεται κανείς αυτά τα νέα? Ca καρκίνος, πόνος, νοσοκομεία, θάνατος.  Η σκέψη μου στα τρία παιδιά μου, στη φροντίδα τους, στα σχολεία τους, στο μεγάλωμά τους. Ποιός θα φροντίσει ποιόν τώρα! 'Αλλες  προτεραιότητες μπαίνουν στη ζωή μας.
Αρχίζουν χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Περίεργο, αντιμετωπίζω την ασθένεια σαν κάτι συνηθισμένο. 
Θα μπω στο νοσοκομείο, θα βγω, θα κάνω εξετάσεις και θα ακολουθώ τις οδηγίες των γιατρών μου.
 Όλα καλά! Όλοι είναι δίπλα μου! Η οικογένεια, οι συγγενείς, οι φίλοι. 
Δεν μπορώ πάντα να τους πω το ευχαριστώ γιατί δυσκολεύομαι να μιλήσω. Γράφουμε όμως ωραία σημειώματα. 
Δυσκολεύομαι να φάω. Χάνω 17 κιλά. Τι ωραία αδυνάτισα! Πάντα παιδευόμουνα να αδυνατίσω. Μου πέφτουν και τα μαλλιά. Μετά την πρώτη στενοχώρια αρχίζει το ψάξιμο για περούκες, τουρμπάνι, μαντήλια. Το κρεββάτι και το κομοδίνο του νοσοκομείου θα είναι τώρα για 7 με 10 μέρες, ανάλογα την αντίδραση του οργανισμού στην κάθε φορά χημειοθεραπεία,  ο νέος μου χώρος. Ραδιοφωνάκι, ακουστικά, βιβλία και βόλτα με το stand του ορού στο διάδρομο του νοσοκομείου. 

Πάντα με παρέα. Ποτέ μόνη. Πόσο τυχερή είμαι. Παίρνω τόση αγάπη από όλους. 
Στις μέρες εκτός νοσοκομείου προσπαθώ να κάνω  πράγματα που με ευχαριστούν. Βόλτες, συναυλίες, παρέα με φίλους. Και βέβαια πάντα δίπλα μου ο άνδρας μου, τα παιδιά μου, οι γονείς μου, οι συγγενείς, οι φίλοι.
Μετά από εννέα μήνες τελειώνω με θεραπείες και νοσοκομεία. 
Όλα θα πάνε καλά! Θα κάνουμε τις εξετάσεις μας και θα προσέχουμε την υγεία μας, την ζωή μας περισσότερο από δω και πέρα.
Επιστροφή στη δουλειά, στη ζωή. Και όλα πηγαίνουν καλά για τα επόμενα 6 χρόνια.
Το 2012 ψηλαφώ ένα ογκίδιο στο στήθος.
Ο πρώτος γιατρός, στην  παρακέντηση και τα άτυπα κύτταρα, συστήνει να περιμένω 3 μήνες που είναι η επόμενη προγραμματισμένη ετήσια μαστογραφία και να το ξαναδούμε. Απευθύνομαι σε άλλον. Και σε τρίτον. Η τρίτη γιατρός με κερδίζει. Την εμπιστεύομαι και προχωράμε άμεσα στην αντιμετώπιση του όγκου. Μαστεκτομή. Τώρα τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Η ψυχολογία μου είναι πολύ πεσμένη. Με βασανίζουν ερωτήματα που  έχουμε οι περισσότεροι που νοσήσαμε. Γιατί πάλι, γιατί εγώ, γιατί, γιατί...
Ξεκινάνε χημειοθεραπείες. Πέφτουν πάλι τα μαλλιά.
Η βοήθεια που έχω ανάγκη τώρα είναι μεγαλύτερη από την πρώτη φορά. Και πάλι  μου δίνεται απλόχερα από όλους. 
Η συνδρομή του ψυχίατρου - ψυχολόγου είναι πολύτιμη.  
Στην αναζήτησή μου για να ξεπεράσω το νέο δυσβάσταχτο βάρος,  γνωρίζω τον σύλλογο καρκινοπαθών ΚΕΦΙ.  Μοιράζομαι με ανθρώπους που νοσούν ή νόσησαν, τις ίδιες αγωνίες, τους ίδιους προβληματισμούς, τους ίδιους φόβους. Μαθαίνουμε μαζί να διαχειριζόμαστε  τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε.
Στέκομαι και πάλι όρθια. Επιστροφή στη δουλειά, στη ζωή.
Συνεχίζω να κάνω ότι αγαπώ, ότι αγαπούσα. Πηγαίνω στη θάλασσα και μαζεύω τα κοχύλια μου, ανεβαίνω στο βουνό και βρίσκω τα αγαπημένα μου αγριολούλουδα. Τραγουδάω στις συναυλίες τα αγαπημένα μου τραγούδια. Ναι αυτό είναι ζωή!
Ένα χρόνο αργότερα η συλλογή των καρκίνων μου, πλουτίζεται με έναν ακόμη. Ca ενδομητρίου.  Όλοι οι καρκίνοι μου είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους. Δεν υπάρχει μετάσταση.
Νέος κύκλος αρχίζει. Χειρουργείο για ολική υστερεκτομή. Δεν θα χρειαστεί αυτή τη φορά όμως τίποτα παραπάνω, αποφάσισε το ογκολογικό συμβούλιο. Νοσηλείες τέλος. Οι επισκέψεις στο νοσοκομείο, από δω και πέρα, θα είναι μόνο για εξετάσεις.
Δεν αναφέρθηκα σε λεπτομέρειες της αρρώστιας μου, της νοσηλείας μου, γιατί δεν έχουν σημασία.  Μίλησα για πράγματα που με βοήθησαν. Με βοήθησε η γνώση του γιατρού, του ψυχολόγου, το βίωμα του συνασθενή μου. Με βοήθησε όμως και η αγκαλιά, το ειλικρινές κοίταγμα στα μάτια, το κράτημα του χεριού...
Με βοήθησαν οι γιατροί μου στον Άγιο Σάββα, η ακτινοθεραπεύτρια κα Σωτηροπούλου, ο ογκολόγος κ. Κουμάκης, η χειρουργός μαστού κα Μητσάκα, ο γυναικολόγος κ. Τερζάκης,  οι βοηθοί των γιατρών μου, οι νοσηλεύτριες, το προσωπικό του νοσοκομείου, η κα Ανδρουλάκη, παθολογοανατόμος στο "Ελπίς". Παρά τις δυσκολίες  που αντιμετωπίζουν καθημερινά,  δίνουν τον καλύτερό τους  εαυτό. Ευχαριστώ από καρδιάς.
Σε αυτή τη διαδρομή της αρρώστιας μου, άκουσα, είδα, σκέφτηκα, προβληματίστηκα για τα στραβά και τα σωστά, της ως τώρα ζωής μου. 
Ζω για το σήμερα, για το τώρα και όχι για το χθες και το αύριο! Αφήνω τα άγχη μου, τα πρέπει μου  έξω από την  ζωή μου! 
Προσπαθώ να αλλάξω, να θωρακίσω τον εαυτό μου. Κατάφερα και σηκώθηκα όρθια. Βγήκα από τη θλίψη και την μαυρίλα της αρρώστιας και είπα ότι θέλω να συνεχίσω να ζω.

Ναι η ζωή μας χαμογελά και εμείς της το ανταποδίδουμε!

Γιάννα Χρήστου

Στήριξε το Κ.Ε.Φ.Ι. Τηλεφωνική υποστήριξη Διαβάστε την εφημερίδα μας