01/09/2016

Βιωματικό - Μαρία Σανιδά

Το όνομά μου είναι Μαρία Σανιδά και είμαι 48 χρονών. Πριν δυο χρόνια ξεκίνησε η δική μου ιστορία με τον καρκίνο "επίσημα" τουλάχιστον. Και πριν τα δυο χρόνια, για μεγάλο διάστημα, ψηλάφιζα εκείνο το περίεργο ογκίδιο στο στήθος μου και είχα πάντα την ανησυχία του τι μπορεί να είναι! 

Στις εξετάσεις μου ήμουν πάντα τυπική και τακτική καθώς πιστεύω στην πρόληψη και δεν τις αμελούσα ποτέ! Οι γιατροί(ακτινολόγος και γυναικολόγος)ήταν κάθετοι. "Δεν είναι τίποτα, μην το πειράζεις!" Οφείλω να πω βέβαια ότι οι μαστογραφίες ήταν "καθαρές" και οι υπέρηχοι το αξιολογούσαν ως ινοαδένωμα. Δεν εφησυχάστηκα όμως. Πήγα σε ειδικό χειρουργό μαστού ο οποίος μου συνέστησε κι έκανε κυτταρολογική εξέταση με λήψη υγρού από το σημείο και μετά απ'αυτό είδαμε ότι υπήρχαν κακοήθη κύτταρα. 

Ακολούθησε χειρουργείο για αφαίρεση του όγκου(ογκεκτομή)και βιοψία η οποία έδειξε ότι ένα τμήμα αυτού  του όγκου ήταν καρκίνος, σε 1ο στάδιο(λεμφαδένες καθαροί), αλλά αρκετά «άγριο» 3ου βαθμού. Ακολούθησαν τα γνωστά: ογκολογικό συμβούλιο με απόφαση: χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες, ορμονοθεραπεία. Όταν μου το ανακοίνωσε ο γιατρός μου, τον κοίταξα καλά καλά και είπα: Όλα αυτά εγώ;; Και κοιτώντας με στα μάτια με τρόπο που δεν μου άφηνε περιθώρια αντίδρασης, μου είπε: Ναι! Όλα αυτά και θα είσαι ΚΑΛΑ!!!

Και ξεκίνησε η φάση της  χημειοθεραπείας που ήταν και το μεγάλο ζόρι! Θυμάμαι πρώτα στεναχωριόμουν για τα μαλλιά και μετά αφού βίωσα τις άλλες παρενέργειες των φαρμάκων, αυτό το ξέχασα σχεδόν.. Κάπου έχω ακούσει κάτι πολύ περιγραφικό της κατάστασης, περνάς ξυστά από το θάνατο!!! Σωστό!!! και συμπληρώνω για να φτάσεις στη ζωή ξανά!! Αρωγός μου σε όλη αυτή τη δύσκολη φάση ο σύζυγός μου, ο Ρήγας. 
Θυμάμαι, κάτι Δευτέρες απογεύματα, παίρναμε τον καφέ μας και μπαίναμε στο ΙΑΣΩ για τη θεραπεία, αντί να πηγαίναμε να τον πιούμε σε καμιά παραλία καθότι καλοκαίρι! Ήταν πάντα δίπλα μου εκεί, δεν έχασε ούτε μια, ας ήταν κουρασμένος, εκεί με τις ώρες δίπλα μου.. τον αγαπώ και το ξέρει! Και η αδερφή μου με στήριξε και άλλοι φίλοι και η κοπέλα του γιού μου η Κατερίνα πάντα δίπλα μου(σαν κόρη)! Τους ευχαριστώ!!! Μεγάλο το ζόρι.. 
Νόμισα ότι δεν θα τη βγάλω «καθαρή» ή δεν ξέρω αν ήθελα, αλλά κατά βάθος ναι ήθελα ,γι' αυτό και πάλευα! Τα παιδιά μου ,δυο αγόρια 26 και 23 σήμερα, και οι γονείς μου το βίωσαν λιγότερο... με έβλεπαν «καλά», δεν γκρίνιαζα, δεν έλεγα τίποτα μπροστά τους και νόμιζαν όλα καλά! 
Όταν τελείωσα ήταν θυμάμαι 15 Δεκέμβρη, του Αγ. Ελευθερίου. Ελευθερωνόμαστε! λέγαμε με τις άλλες συμπάσχουσες μέσα στο ΙΑΣΩ. Πέταγα από τη χαρά μου!! Επιτέλους να αρχίσω να συνέρχομαι!! Όπως σιγά σιγά έγινε και αυτό!!Μετά από ενάμιση μήνα ακολούθησαν οι ακτινοθεραπείες, πιο ανώδυνα εκεί τα πράγματα, με συνέπειες που δεν τις νιώθεις έντονα. Όλα πήγαν καλά..Τώρα κάνω τις προγραμματισμένες μου εξετάσεις τακτικά και δόξα τω Θεώ είναι καλές και ελπίζω να συνεχίσουν να είναι!
Οφείλω εδώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον γιατρό μου και άνθρωπο με Α κεφαλαίο, χειρουργό μαστού Γρηγόρη Ξεπαπαδάκη και στους συνεργάτες του στο ΡΕΑ.Ο άνθρωπος αυτός είναι μια αγκαλιά, μια παρηγοριά για όλες μας που περάσαμε απ'αυτό! Αδερφός, πατέρας, φίλος.. Μου σύστησε διαιτολόγο μέσα στο ΡΕΑ χωρίς δική μου επιβάρυνση, πρόγραμμα για όλες τις γυναίκες που χειρουργεί, η οποία με συμβούλευε και με παρακολουθούσε για να είναι ο οργανισμός μου δυνατός και να ανταπεξέρχεται καλύτερα στις θεραπείες, με σωστή διατροφή και άσκηση! Έμαθα να διατρέφομαι σωστά και έχασα το περιττό λίπος και ένιωθα πολύ καλύτερα! Διέθετε και δωρεάν ψυχολογική στήριξη για όλες μας! Τον ευχαριστώ από την καρδιά μου!!

Δυστυχώς μέσα από αυτή την περιπέτεια συνάντησα και γιατρούς -ευτυχώς λίγους- που το λειτούργημα τους το έχουν κάνει εμπόριο! Ξέχασαν όρκους και τα πάντα! Ευχαριστώ και το προσωπικό στο ΙΑΣΩ ,όπου έκανα τις χημειοθεραπείες, είναι αξιοπρεπείς και ευγενέστατοι! Όπως και τους γιατρούς στο Αρεταίειο όπου έκανα τις ακτινοθεραπείες και τους βοηθούς τους! Είναι εξαιρετικοί και κάνουν το λειτούργημά τους σωστά!!!
   Δάσκαλος μεγάλος ο καρκίνος.. Έμαθα πολλά!!! Πώς να διαχειρίζομαι καταστάσεις καλύτερα, χωρίς στρες και αρνητικά συναισθήματα, να διατρέφομαι σωστά, να γυμνάζομαι και πάνω απ'όλα να χαίρομαι  την κάθε στιγμή της ζωής μου! Εκτιμάς αλλιώς τη ζωή!! Παύεις να ασχολείσαι με μικρότητες!! Έκανα ξεχωριστές φιλίες μέσα απ'όλο αυτό! Δεν μπορώ να μην τις αναφέρω, δυο τουλάχιστον από αυτές η Ελένη και η Μαρία που πορευτήκαμε παρέα είναι πια καλές μου φίλες.. αδερφές μου! Νιώθω τυχερή που τις έχω!!!Και άλλα άτομα που μας συνδέει κάτι ξεχωριστό!

Άφησα τελευταίο το ΚΕΦΙ "τι να πρωτοπώ"; Όταν πρωτοάκουσα γι'αυτό δεν ήξερα αν θα βοηθούσε σε κάτι..ήρθα διστακτικά. Τώρα νιώθω ότι είμαι σε μια «φωλιά», ένα στέκι όπου συναντάς ξεχωριστούς ανθρώπους και τόσο ζεστό που σε κερδίζει αμέσως και δεν το αποχωρίζεσαι! Τα φιλαράκια μου στο ΚΕΦΙ τα αγαπώ πραγματικά! Και όλους τους επιστήμονες  που μας βοηθούν, την ψυχολόγο μας την Έφη που μας δίνει δύναμη, την ευχαριστώ πολύ! Την κα Ζωή την πρόεδρο που είναι έτοιμη να συνδράμει πάντα όπου μπορεί! Μπράβο της!!

Μεγάλη εμπειρία όλη αυτή η περιπέτεια, ταξίδι με απρόοπτα, χαρές, λύπες και συνεχίζεται! Μέσα από αυτό νιώθω λίγο καλύτερος άνθρωπος, πιο δυνατή και γεμάτη θέληση  για ζωή! Κρατάω και έχω πάντα κατά νου αυτό που μου έλεγε ο σύζυγός μου στα δύσκολα: «Μην μασάς! Ένα βήμα πίσω μας πάει όλο αυτό; Δυο μπροστά θα πάμε εμείς!!»

Στήριξε το Κ.Ε.Φ.Ι. Τηλεφωνική υποστήριξη Διαβάστε την εφημερίδα μας