16/11/2016

Βιωματικό - Σταυρούλα Σαμαρά

Ονομάζομαι Σταυρούλα Σαμαρά, διανύω την 6η δεκαετία και σε γενικές γραμμές θα χαρακτηριζόμουν ως ένας δυνατός οργανισμός χωρίς να έχω αντιμετωπίσει ποτέ ιδιαίτερα θέματα υγείας.

Η δική μου ιστορία ξεκίνησε το 2016 και το δώρο το πήρα στις 8/3 στην γιορτή της γυναίκας.  Εάν προϋπήρχε και πόσο δεν το γνωρίζω. Θα μπορούσα να πω ως συμπτώματα ή αλλαγές που είχα παρατηρήσει πριν την διάγνωση τα εξής: Περίπου πριν 3 με 4 μήνες είχα αρχίσει να νοιώθω μελαγχολία και κατάθλιψη (μια σχετική αδιαφορία για την ζωή, κλείσιμο στον εαυτό μου, χωρίς ενδιαφέροντα κλπ). Το ζάχαρο μου είχε "τρελαθεί" παρόλο που σχετικά πρόσεχα την διατροφή μου. Ακόμα είχα παρατηρήσει ότι εμφανιζόντουσαν κοκκινίλες στο πρόσωπο και το σώμα μετά το μπάνιο, αλλά μου είπαν ότι δεν είναι κάτι ανησυχητικό και πιθανότατα είναι ψυχοσωματικό. 

Είκοσι μέρες πριν ανακαλύψω τον όγκο, είχα πόνο στο στέρνο, σκέφτηκα ότι μάλλον ήταν λόγω παλαιότερης γαστροισοφαγικής παλινδρόμησης που είχα. Πρόσεχα λοιπόν παραπάνω την διατροφή μου, έβαζα μαξιλάρια για τον ύπνο κλπ.  Όταν ο πόνος έγινε πολύ δυνατός και κατέληγε στην πλάτη, πήγα στο νοσοκομείο και έκανα διάφορες εξετάσεις όπου τελικώς διεγνώσθη από υπέρηχο άνω κάτω κοιλίας όγκος στο πάγκρεας. 

Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο και κυριάρχησε το συναίσθημα του πανικού. Δεν πίστεψα ούτε στιγμή ότι αναφερόταν σε μένα, τι..; πως..; σε μένα μιλάτε..; Χάθηκα δεν ήξερα ποια είμαι, που πάω, πόνος, αδικία, μίσος, απαισιοδοξία, το απέραντο χάος. Για αρκετό καιρό κλείστηκα στο δωμάτιο μου , ένοιωθα τέτοια αδικία που ήθελα να φωνάξω. Σκεφτόμουν συνεχώς τα παιδιά μου, τον άντρα μου, τ΄ αδέλφια μου, την οικογένεια μου. . Ένοιωθα πως τελειώνει η ζωή μου και πλέον δεν είχα χρόνο για τίποτα, έτσι άρχισα να σημειώνω τις εκκρεμότητες που θα άφηνα.

Μετά τον πανικό μπόρεσα να σκεφτώ καθαρά και πήρα μια απόφαση. Είπα μέχρι εδώ ήταν και σήκωσα ανάστημα. Συστήθηκα στον καρκίνο ως φίλο μου καλωσορίζοντας τον αλλά του δήλωσα ξεκάθαρα πως με μένα δεν θα περάσει καλά θα τον πολεμήσω μέχρι τέλους. Πείσμωσα μέσα μου και έγινα αποφασιστική συγκεντρώνοντας όλες τις δυνάμεις μου. Αυτός "βολεύτηκε" στο πάγκρεας και μάλιστα για να είναι σίγουρος ότι δεν θα φύγει, γαντζώθηκε από τις φλέβες και τις αρτηρίες μου (πυλαία και μεσεντέριο).

Στη διαδικασία αναζήτησης των κατάλληλων ιατρών  (για την περίπτωση μου) είχα μια ατυχή συνάντηση με χειρούργο ο οποίος μου φέρθηκε απάνθρωπα. Σχεδόν με "ξέγραψε" χωρίς καν να έχω ξεκινήσει θεραπεία. Μπορεί να έχει συμβεί και σε εσάς, αλλά θέλω να σας πω να μην το βάζετε κάτω. Προσπεράστε αυτούς τους ανθρώπους, και κάντε το δικό σας θαύμα. 

Μέσα στην ατυχία μου όμως στάθηκα τυχερή, γιατί με την βοήθεια της οικογένειας μου βρήκα το καλύτερο νοσοκομείο, τους Άγιους Ανάργυρους στην Κηφισιά. Οι γιατροί μου, ο κύριος Σαμαντάς που είναι διευθυντής της Γ' Ογκολογικής κλινικής και ο κύριος Σταμούλης έσκυψαν στο πρόβλημα μου με πολύ αγάπη και φροντίδα. Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καταβάλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να μας εξυπηρετήσουν. Τους ευχαριστώ όλους και τον καθένα τους ξεχωριστά.

Αμέσως λοιπόν ξεκινήσαμε ΧΜΘ, έχω ήδη κάνει δώδεκα και πάω καλά. Στον 1ο κύκλο μειώθηκε 4 χιλιοστά ο όγκος και μετά παρέμεινε σταθερός. Με καταβάλουν βέβαια φοβερά οι ΧΜΘ αλλά ακολουθώ πιστά τις οδηγίες των γιατρών μου. Είπα πως έχω αρχίσει πόλεμο και δίνω τον αγώνα μου. Είμαι αποφασισμένη ότι θα βγω  νικήτρια με αυτόν τον δύσκολο αντίπαλο και νοιώθω σίγουρη γι αυτό. 

Όσο απομακρύνομαι χρονικά από τις ΧΜΘ οφείλω να πω ότι νοιώθω υπέροχα, ανακτώ τις δυνάμεις μου και είναι φορές που αμφιβάλω αν όντως έχω κάποιο θέμα υγείας τελικά. Γνωρίζω πως στην ασθένεια μου αυτή, παίζει μεγάλο ρόλο η ψυχολογία μου και η δύναμη της ψυχής. Από όλη αυτήν την ιστορία έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος, αγαπώ όλο τον κόσμο, παρατηρώ και αγκαλιάζω με πολύ αγάπη το καθετί και προσπαθώ να πετάξω από πάνω μου ότι "τοξικό" είχα στη ζωή μου.

Βέβαια δεν θα παραλείψω να αναφερθώ στην δεύτερη οικογένεια μου, που είναι το Κ.Ε.Φ.Ι μια φωλιά που με αγκάλιασε με πολύ αγάπη. Πρόθυμοι όλοι να μας εξυπηρετήσουν και θα πω ότι τις νοιώθω όλες αδελφές μου, συγγενείς και φίλες μου. Η πρόεδρος του συλλόγου μας, η κυρία Ζωή Γραμματόγλου είναι πηγή δύναμης για μένα. Η ψυχολόγος μας η κυρία  Έφη δίνει τον αγώνα της μαζί με όλα τ' άλλα μέλη ώστε να μας βοηθήσει, να μας ανεβάσει και να δώσει μια άλλη οπτική διάσταση στη ζωή μας. Οι διάφορες δραστηριότητες που κάνουμε, όπως γιόγκα, χειροτεχνία, θεατρικές ομάδες, διαλέξεις κλπ μας βοηθούν πάρα πολύ. Τους ευχαριστώ όλους και τους νοιώθω δικούς μου ανθρώπους. Είναι οικογένεια μου τους σέβομαι και τους εκτιμώ απεριόριστα. 

Ένας άλλος παράγοντας που με βοήθησε είναι η αλλαγή στην διατροφή μου. Προσέχω τι τρώω, κάνω υγιεινή διατροφή, του στερώ την ζάχαρη και ότι άλλο χρειάζεται για να μην συνεχίσει να ζει μέσα μου ο καρκίνος. Προσπαθώ συνεχώς να δυναμώνω την ψυχολογία μου σκεπτόμενη θετικά και αισιόδοξα. Τελικώς θα έλεγα πως ο καρκίνος είναι δάσκαλος μεγάλος και φίλος. Έμαθα να τρέφομαι σωστά, να διαχειρίζομαι καλύτερα το άγχος, μακριά από αρνητικά συναισθήματα και τοξικούς ανθρώπους.
 
Τελευταία άφησα την οικογένεια μου, τον άντρα μου και τα παιδιά μου, που με αυτοθυσία είναι κοντά στον αγώνα μου. Τους ευχαριστώ και τους λατρεύω. Θέλω να τους δώ ξανά χαρούμενους και ευτυχισμένους, γιατί η σύζυγος και μητέρα τους θα βγει νικήτρια και καλύτερος άνθρωπος.   
Σταυρούλα Σαμαρά                                                              

Στήριξε το Κ.Ε.Φ.Ι. Τηλεφωνική υποστήριξη Διαβάστε την εφημερίδα μας