12/09/2008

Βιωματικό - Βλασία Ανδρεοπούλου

Τον τελευταίο καιρό δεν αισθάνομαι καλά! Κουράζομαι πολύ εύκολα και κάνω συνεχώς ουρολοιμώξεις. Ο γιατρός μου δίνει συνεχώς αντιβιώσεις και βιταμίνες. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος. Ο γιατρός νομίζει ότι είμαι τρελή και με κοιτάζει με δυσπιστία. Εγώ πια σε έξαλλη  κατάσταση του ζητάω να κάνουμε τρείς τελευταίες εξετάσεις, μία για τα νεφρά, μία κυτταρολογική ούρων και μία κυστεοσκόπηση. Εκείνος, βλέποντας ότι δεν αστειεύομαι μου δίνει το ΟΚ.

Τα νεφρά είναι εντάξει, η κυτταρολογική όμως δείχνει καρκίνο. Παίρνω τις απαντήσεις και πηγαίνω στο ιατρείο του. Βλέπει τις εξετάσεις και μου λέει: «Είχες δίκιο! Πρέπει να κάνουμε κυστεοσκόπηση». Η κυστεοσκόπηση δείχνει ότι τα πράγματα είναι πάρα πολύ άσχημα! Άμεση επέμβαση, ριζική κυστεκτομή μετά πυελικής λεμφαδενεκτομής ca  ουροδόχου κύστεως και ριζική υστερεκτομή. Το ωραίο είναι, ότι τα αποτελέσματα τα πήρα 11 Φεβρουαρίου, την ημέρα της γιορτής μου! Ειρωνικό δεν είναι;

Ο γιατρός με κοιτάζει με δάκρυα στα μάτια και μου λέει: «Συγνώμη Βλασία, είχες δίκιο! Θα μπορούσε στη θέση σου να είναι η γυναίκα μου, μιας και έχετε την ίδια ηλικία». Μετά μου εξηγεί ότι δεν μπορεί να αναλάβει την επέμβαση. Το θέμα τώρα είναι ότι πρέπει να βρούμε γιατρό. Οι απαντήσεις των γιατρών αρνητικές η μία μετά την άλλη, με την αιτιολογία ότι είμαι πολύ νέα και η κατάσταση πάρα πολύ δύσκολη κι σοβαρή. Η μόνη διέξοδος είναι να φύγουμε έξω. Γίνεται ένας αγώνας δρόμου, γιατί δεν υπάρχει χρόνος. Απελπισμένη τηλεφωνώ σε έναν πολύ καλό μου φίλο γιατρό στην Πάτρα και του λέω τα καθέκαστα. Εκείνος μου λέει να μη στενοχωριέμαι, γιατί γιατρός υπάρχει εδώ και θα το κανονίσει εκείνος. Όντως  συναντήθηκα με τον γιατρό μου, μου εξήγησε τα πάντα από τη αρχή της επέμβασης μέχρι το τέλος, χωρίς ψέματα και υπεκφυγές, κάτι που εκτίμησα αφάνταστα.

26 Φεβρουαρίου! Έχω μία εβδομάδα να προετοιμάσω τους δικούς μου ανθρώπους και σ' αυτή την εβδομάδα πρέπει να προετοιμαστώ κι εγώ. Σ' αυτή την εβδομάδα έπρεπε να δίνω κουράγιο στα παιδιά μου, στο σύντροφό μου, στους  γονείς μου, στα αδέλφια μου και στους φίλους. Όμως το βράδυ ήταν η δική μου απελευθέρωση! Κάθε βράδυ έβγαινα έξω, έπινα, χόρευα, ξενυχτούσα! Κάθε βράδυ για μένα ήταν γιορτή. Τα βρήκα με τον εαυτό μου τώρα και δεν με νοιάζει ό,τι κι αν γίνει! Τώρα ξέρω, πως για κάποιο λόγο το περνάω όλο αυτό και αν πρέπει να ζήσω, εσύ Θεέ μου θα με βοηθήσεις! Αν όχι, δεν πειράζει! Εσύ ξέρεις καλύτερα, λέω στον εαυτό μου! Μια μέρα πριν μπω στο νοσοκομείο, πήγα στο κομμωτήριο, περιποιήθηκα τον εαυτό μου και είπα: Τώρα είσαι κούκλα. Ξεκινάμε Βλασία!

Η επέμβαση είχε επιτυχία, όλα πήγαν καλά και με την πολύτιμη βοήθεια του συντρόφου μου, που με στήριζε καθημερινά με την αμέριστη αγάπη και υπομονή του, δεν με άφησε ούτε μία στιγμή να καταλάβω ή να αισθανθώ  μειονεκτικά σαν άνθρωπος και σαν γυναίκα, λόγω της ουρητηροστομίας, που είχα και θα έχω όσο ζώ. Αυτό πρέπει να ομολογήσω, με έκανε να τον αγαπήσω και να τον εκτιμήσω ακόμη περισσότερο.

Σήμερα έχουν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια. Βέβαια δεν μπόρεσα να  ξανακάνω την δουλειά που έκανα και τόσο αγαπούσα! Αλλά δεν με νοιάζει, γιατί γράφτηκα σε μια σχολή αγγειοπλαστικής, φοίτησα τρία χρόνια και τώρα έχω πάρει και το πτυχίο μου.

Σήμερα καθισμένη στην αγαπημένη μου τοποθεσία στην Αίγινα και βλέποντας τα κύματα να χτυπούν τα βράχια, η Πρωτοψάλτη να τραγουδάει στο ράδιο «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα...», μου έρχονται δάκρυα στα μάτια και λέω στον εαυτό μου: Βλασία, είσαι πολύ τυχερή, έχεις μια δεύτερη ευκαιρία..., μη την αφήσεις να πάει χαμένη! Γιατί η ζωή είναι έρωτας και γιατί ο δρόμος είναι η χαρά!

Στήριξε το Κ.Ε.Φ.Ι. Τηλεφωνική υποστήριξη Διαβάστε την εφημερίδα μας